O projekcie

W 2007 roku Devita Singh Joseph J DeograciasLaurel L JohnsonSusan J BradleySarah J KibblewhiteAllison Owen-AndersonMichele Peterson-BadaliHeino F L Meyer-Bahlburg, oraz Kenneth J Zucker opublikowali w magazynie The Journal of Sex Research artykuł „The gender identity/gender dysphoria questionnaire for adolescents and adults”.

W artykule tym przedstawili badanie, którego efektem było stworzenie narzędzia do badania identyfikacji i dysforii płciowej u młodzieży i osób dorosłych. Składający się z 27 pozycji kwestionariusz tożsamości płciowej/dysforii płciowej dla młodzieży i dorosłych (GIDYQ-AA) został przebadany wśród 389 studentów (heteroseksualnych i nieheteroseksualnych) oraz 73 skierowanych do kliniki pacjentów z zaburzeniami tożsamości płciowej. Analiza czynnikowa osi głównej wykazała, że rozwiązanie jednoczynnikowe, stanowiące 61,3% całkowitej wariancji, najlepiej pasuje do danych. Wszystkie ładunki czynnikowe wynosiły ≥ 0,30 (mediana 0,82; zakres 0,34–0,96). Obliczono średni wynik całkowity (alfa Cronbacha, 0,97), który wykazał mocne dowody na trafność różnicową, ponieważ pacjenci z tożsamością płciową mieli znacznie więcej dysforii płciowych niż zarówno heteroseksualni, jak i nieheteroseksualni studenci uniwersyteccy. Stosując punkt odcięcia 3,00, stwierdzono, że czułość wyniosła 90,4% dla pacjentów z tożsamością płciową, a swoistość 99,7% dla kontroli.

W 2009 roku przeprowadzono kolejne badanie, które miało na celu dostarczenie dalszych dowodów na ważność wymiarowego pomiaru tożsamości płciowej i dysforii płciowej zarówno u nastolatków, jak i dorosłych. Młodzież i dorosłych z zaburzeniami tożsamości płciowej (GID) porównano z młodzieżą i dorosłymi z grupy kontrolnej (CC) w Kwestionariuszu tożsamości płciowej/dysforii płciowej dla młodzieży i dorosłych (GIDYQ-AA), 27-punktowej skali pierwotnie opracowanej przez Deograciasa i in. . (2007). W badaniu 1 młodzież z GID (n = 44) porównywano z młodzieżą CC (n = 98); aw Badaniu 2 dorosłych z GID (n = 41) porównano z dorosłymi z CC (n = 94). W obu badaniach klienci z GID samodzielnie zgłaszali znacznie więcej dysforii płciowych niż osoby z CC, z doskonałymi wskaźnikami czułości i specyficzności. W obu badaniach stopień zgłaszanej przez samych siebie dysforii płciowej był istotnie skorelowany z przypominaniem sobie zachowań związanych z płcią w dzieciństwie – testem trafności zbieżnej. Skutkiem badania walidacyjnego był artykuł, w którym omówiono przydatność badawczą i kliniczną kwestionariusza GIDYQ-AA, w tym kierunki dalszych badań w różnych populacjach klinicznych.

Kolejnym krokiem w rozwoju kwestionariusza była jego chińska adaptacja, którą w roku 2010 przeprowadził zespół pod kierownictwem Yuanyuan Wang. To badanie również wykazało dużą rzetelność i trafność narzędzia.

Na rynku polskim nie ma dotychczas satysfakcjonującego kwestionariusza będącego rzetelnym i trafnym narzędziem badającym zarówno tożsamość płciową, jak i dysforię płciową. W procesach diagnostycznych profesjonaliści często opierają się na przestarzałych normach Inwentarza Płci Psychologicznej i dodatkowych skalach klinicznych Minessockiego Wielowymiarowego Inwentarza Osobowości. Zdarza się wprawdzie, że kwestionariusz Deograciasa jest stosowany w autorskich tłumaczeniach, jednak trudno mówić w takim wypadku o prawidłowej jego adaptacji czy normalizacji.

Nasz zespół postanowił zająć się tym tematem i przygotować profesjonalną adaptację narzędzia na język i rynek polski. Naszym celem jest stworzenie kwestionariusza, który będzie mógł być nie tylko wsparciem dla diagnostyki niezgodności płciowej, ale również przydatnym narzędziem w pracy poradni zdrowia psychicznego.